ศิลปะไม่ได้ถือกำเนิดขึ้นจากภาพเพียงอย่างเดียว บางครั้ง “ถ้อยคำ” เองก็สามารถกลายเป็นประสบการณ์ทางสายตาได้เช่นกัน

“สุคันธมาลย์มาลัยปรโลก” (พ.ศ. 2540) สะท้อนอีกแง่มุมหนึ่งของมรดกทางความคิดสร้างสรรค์ของ อังคาร กัลยาณพงศ์ ศิลปินแห่งชาติผู้ได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางในฐานะกวีคนสำคัญของประเทศไทย ผู้ซึ่งยกระดับภาษาและวรรณศิลป์ให้ก้าวข้ามขอบเขตของวรรณกรรมไปสู่พื้นที่ของวิจิตรศิลป์ (Fine art)

ตลอดเส้นทางการสร้างสรรค์ อังคารทำงานครอบคลุมทั้งบทกวี จิตรกรรม ภาพวาด และการทดลองกับลายเส้นอักษรอันเป็นเอกลักษณ์ ลายมือของเขามีจังหวะและรูปทรงเฉพาะตัว จนบางครั้งเลือนเส้นแบ่งระหว่าง “การอ่าน” และ “การมอง” ทำให้ตัวอักษรกลายเป็นองค์ประกอบทางศิลปะในตัวเอง

ผลงานชุดนี้ซึ่งประกอบด้วยต้นฉบับลายมือจำนวน 4 แผ่น แสดงให้เห็นว่าบทกวีสามารถดำรงอยู่ได้พร้อมกันทั้งในฐานะวรรณกรรมและภาพทางสายตา จังหวะของลายเส้น การจัดวางพื้นที่ว่าง และความพลิ้วไหวของตัวอักษร ล้วนสร้างความงามที่เชื้อเชิญให้ผู้ชมสัมผัสงานผ่านสายตา ก่อนจะเข้าถึงความหมายผ่านภาษา

มากกว่าจะเป็นเพียงต้นฉบับบทประพันธ์ ผลงานชิ้นนี้ยังเป็นเครื่องยืนยันว่าการแสดงออกทางศิลปะสามารถเกิดขึ้นได้ในหลากหลายรูปแบบ เมื่อภาษา ภาพ และท่วงทำนองของลายเส้น หลอมรวมกันเป็นประสบการณ์เชิงกวีอันงดงาม