สืบเนื่องจากโปรเจกต์ 𝙉𝙖𝙫𝙞𝙣 𝙋𝙖𝙧𝙩𝙮 และ 𝙉𝙖𝙫𝙞𝙣𝙞𝙨𝙢 ที่ศิลปินสร้าง “พรรค” และ “อาณาจักรสมมติ” ของตนเอง เพื่อเสียดสีการเมืองแบบบูชาผู้นำ พร้อมตั้งคำถามถึงอัตลักษณ์ การรวมกลุ่ม และพลังของประชาชน

ผ่านเทคนิคภาพพิมพ์ไม้สีแดง–ดำที่ชวนให้นึกถึงโปสเตอร์โฆษณาชวนเชื่อยุคเหมาเจ๋อตุง นาวินแปรเปลี่ยน “ภาษาทางอุดมการณ์” ให้กลายเป็น “ภาษาของเสรีภาพ” เพราะแม้จะล้อเลียนการรวมศูนย์อำนาจ แต่ผลงานกลับเผยให้เห็นความงามของการมีส่วนร่วม — เสียงที่ต่างกัน แต่ร่วมสร้างอุดมการณ์ใหม่ในโลกศิลปะ