จาก “พรรคเสมือนจริง” สู่ “ศาสนาแห่งอัตลักษณ์”

โดย นาวิน ราวัลย์ชัยกุล ดึงภาษาทางการเมืองยุคเก่า — ทั้งภาพพิมพ์โฆษณาชวนเชื่อและคัมภีร์แดงแห่งอุดมการณ์ — มาพลิกให้กลายเป็นพื้นที่เล่นของเสียดสี
ศิลปินสวมบท “ผู้นำพรรค Navin” ที่เชื้อเชิญให้ทุกคนเข้าร่วม “ลัทธินาวิน” (𝙉𝙖𝙫𝙞𝙣𝙞𝙨𝙢) เพื่อชวนตั้งคำถามต่อการยกย่องอำนาจและการตามอุดมการณ์โดยไม่รู้ตัว
ในโลกที่การสื่อสารและการโฆษณาแทรกซึมอยู่ทุกที่ — ผลงานชุดนี้คือการ “ปลดปล่อยภาพทางอำนาจ” ให้กลายเป็นภาพสะท้อนของเสรีภาพ