ผลงานชิ้นนี้สะท้อนลักษณะเด่นในแนวทางของอิทธิพล ตั้งโฉลก ที่มักใช้ “พื้นผิว สี เส้น และโครงสร้าง” เป็นภาษาหลักของภาพ แทนการสร้างภาพแทนของโลกจริง วัสดุอย่าง acrylic และ asphalt ถูกนำมาใช้ร่วมกันจนเกิดผิวสัมผัสที่หนักแน่น มีทั้งความเป็นสถาปัตยกรรม ร่องรอยการขีดเขียน และจังหวะซ้ำของเส้นกริด ซึ่งกลายเป็นองค์ประกอบสำคัญในงานนามธรรมของศิลปิน

อิทธิพล ตั้งโฉลก เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (จิตรกรรม) ประจำปี 2564 และเป็นหนึ่งในศิลปินไทยที่พัฒนาภาษาของ Abstract Art อย่างต่อเนื่องมายาวนาน ผลงานของเขามักเชื่อมโยงระหว่างความเป็นนามธรรม ความทรงจำ พื้นที่ และประสบการณ์ทางจิตใจ ผ่านกระบวนการสร้างพื้นผิวและชั้นของสีที่ละเอียดลึกซึ้ง