“ก้นบาตร” (2550) โดย อนุพงษ์ จันทร คือภาพของพระภิกษุที่ก้มหน้าเงียบงันกับบาตรเปล่า ท่ามกลางอีกาผู้จ้องมอง มันทั้งเชื้อเชิญและกดดันให้ผู้ชมตั้งคำถามกับ “เนื้อแท้ของศาสนา”

ผลงานชิ้นนี้ใช้ผ้าไตรจีวรของพระเป็นพื้นผิวภาพ — เสมือนสื่อสารกับความศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกพร่าเลือนด้วยความจริงอันขมขื่นของสังคม

ในห้วงเวลาที่ข่าวการละเมิดพระธรรมวินัยของพระบางรูปกลายเป็นเรื่องสะเทือนใจของสาธารณะ ผลงานนี้กลายเป็น “บาตรสะท้อน” ที่ให้เราไตร่ตรองว่า ศรัทธาที่แท้จริงควรตั้งอยู่บนอะไร และเราจะรักษามันไว้ได้อย่างไรในยุคที่ศาสนาถูกใช้เป็นเพียงภาพเปลือกนอก

อนุพงษ์ จันทร เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2521 เป็นที่รู้จักจากผลงานชุด “ภิกษุสันดานกา” ซึ่งสร้างแรงกระเพื่อมอย่างมากในวงการศิลปะและสังคมไทย โดยเฉพาะเมื่อจัดแสดงเป็นส่วนหนึ่งของนิทรรศการศิลปะในช่วงที่เขายังเป็นนักศึกษา ป.โท คณะจิตรกรรมประติมากรมและภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร นอกจากนั้นก็ยังมีผลงานชุด “โลกีย์” และ “เหยื่อ” ซึ่งตั้งคำถามกับความเชื่อ ระบบศาสนา และอำนาจ ผ่านรูปแบบที่อ้างอิงความเชื่อแบบไทย-พุทธในเชิงเปรียบเปรย